Lust unveiled

Je parkeert je auto op de parking van het grootwarenhuis waar ik vlakbij woon.

Links van de winkelingang is de plek waar de winkelkarren verzameld worden. Je ziet er een hekken met hoge witte spijlen en een trap die naar boven loopt. Links van het hekken is een toetsenbord. Druk langzaam (en dit niet om de spanning op te bouwen) de code in: 1 4 2 E. Je vingertoppen maken een driehoek. Je begint bovenaan, drukt rustig maar stevig het nummer 1 in, je laat je vinger glijden naar links beneden en drukt 4 in, dan 2 en je eindigt op E. E van enter. Binnenkomen.

Je hoort een zacht geklik als alles goed gegaan is en duwt het hekken open.

Misschien was je nog niet volledig afgestemd op de gevoeligheid van het toetsenbord en blijft het hekken genadeloos dicht. Je kan opnieuw beginnen. Behoedzamer, krachtiger, met meer aandacht.

Opgepast. Na meerdere pogingen gaat het slot in veiligheid. Hoe je dan binnenraakt, kan ik je ook vertellen. Maar niet zomaar. Natuurlijk niet zomaar. En ik vertel je het ook niet hier en nu. Misschien moet je gewoon terug je auto in. Met vingertoppen die nazinderen van de aanraking van de lichtjes uitgeholde, koude toetsen 1 en 4 en 2 en E. De E van End.

Maar laten we ervan uitgaan dat je vingers geoefend zijn en je -na het horen van de zachte klik- het hekken opendoet en achter je zachtjes sluit. Als een metalen hek al zacht gesloten kan worden. Maar toch. Je wilt mijn oude buurvrouw van op de hoek niet wakker maken uit haar vroege of late middagdutje. Je wilt niet dat ze haar deur openzwaait en je vraagt of je haar nieuwe buurman bent. Of misschien vind je het wel leuk haar ogen ondeugend te zien glinsteren als ze je aankijkt en haar blik even over je heen laat glijden. Ze is een oudse jonge dochter zoals ze het hier zo puur en pijnlijk waar kunnen zeggen. Misschien herinnert ze zich een verloren liefde of een oud verhaal. Misschien voelt ze heel even terug voor eeuwig opgeborgen verlangen.

Je maakte haar niet wakker. Je bent geschoold in zachtheid en beheerste daadkracht.

Waar de mat Sweet home aankondigt, blijf je staan. Je leest de huisregels die bovenaan de deurbel prijken. Je arm reikt uit naar het sleutelkastje dat boven de deur op de dorpel van het gangraam ligt. Nog een code. Alles draait om codes. Alles is taal. Het hele universum is taal. Want taal is de enige manier tot uitreiken, tot bereiken. Tot verder reiken.

2 0 0 2

De dag en maand waarop mijn zoon geboren werd. Maar als ik de cijfers zo neergetikt zie staan, dan voel ik hoe de 2 op afstand van zijn gelijke, ruimte houdt. Ruimte om uit te reiken, ruimte om te bereiken. Ruimte om verder te reiken.

Je draait de sleutel om, opent de deur. Je gaat binnen in mijn rijk. Je komt binnen in mijn leven.

Ik ben er niet want ik wil dat je tijd krijgt om alles in je op te nemen. Alles wat je ziet, vertelt een verhaal van een leven dat bijna 58 jaar als actieve energie het universum evolueren doet.

Je krijgt 15 min. Er staat iets fris in de koelkast. Er is koffie of thee.

En een blinddoek.

De minuten tikken genadeloos weg op het ritme van de muziek die op de achtergrond speelt. Je voelt je als een dief opgejaagd door angst gevat te worden en voelt hoe tegelijkertijd je lijf snakt om ontdekt te worden.

Nog 5 minuten vóór de voordeur terug opengaat. Je moet nu een beslissing nemen. Blijven of gaan.